Vlissingse Oratorium Vereniging

Dirigent: Pim Overduin
Home      Nieuws      Concertagenda      Dirigent en begeleider      Geschiedenis      Uitgevoerde werken      Sponsors      Vrienden VOV      Lid worden      Bestuur      Links      Contact      Ledenpagina      L
         

Nieuws

Verslag Kerstconcert 19 december 2009

St Jacobskerk Vlissingen

Magnificat / Gloria - A. Vivaldi
Weihnachtsoratorium - C.H. Graun
Lauren Armishaw (sopraan), Eline Harbers (mezzo),
Gerben Houba (tenor), Sinan Vural (bariton),
RBO Sinfonia, Jos Vogel (orgel)
Pim Overduin - dirigent

Het is een geweldig zicht. Vanaf de achterste plaats op het podium (dat is wel zevenhoog) toont een gevulde Sint Jacobskerk zich op de avond van het kerstconcert op haar mooist. Het moet het koor tevreden stemmen te zien dat vele stadgenoten, en velen van daarbuiten, de verrichtingen van de in 1946 opgerichte Vlissingse Oratorium Vereniging blijven volgen. Ook als er iets nieuws op de lessenaar staat: Het Weihnachtsoratorium van Carl Heinrich Graun bleek dé verrassing!


Een geweldig zicht! - foto Henk Feij ©

‘Is het vreemd als ik zeg: Graun, wie is dat?’, had de eerste burger van de stad, die met zijn vrouw een treinreis van ruim 4 uur voor ons over had, gevraagd. Hij vroeg het aan zijn buurman, die toevallig Henk Harinck was, oud-dirigent der vereniging. Harinck had ‘nee’ geschud, hij kende Graun ook niet, maar hij was, mét de burgemeester al in de pauze aangenaam verrast. Ook uit het publiek kwam enthousiasme over dit oratorium. Toch, er was een tijd dat men Grauns ‘Der Tod Jesu’ verkoos boven Bachs Matthäus-Passion. De VOV bracht de componist voor het eerst in Zeeland (en misschien wel verder) voor het voetlicht. Soms was er ineens een ‘Ach mein herzliebes Jesulein’ of een andere koraalmelodie die we kennen uit de oratoria van Bach. Is die melodie dan niet van Bach, werd mij gevraagd? Nee, Bach gebruikte de bestaande kerkliederen, maar harmoniseerde en orkestreerde die ‘op zijne wijze’. Dat deed Graun ook, minder complex, maar schoon van eenvoud.

Geen uitverkochte kerk, maar een zeer goed gevulde, dat wijt ik dan maar aan de kou óf aan de onbekende Graun, die het rugdeel van het concert vormde. De twee Vivaldi’s stonden al eens op de standaard, maar blijven verbluffend virtuoos, geraffineerd en effectief in alle opzichten. Vreugdevol en triomfantelijk. Vanuit de kerk was zichtbaar geweest dat het koor toch soms moeite had, in de snelle passages van het ‘Gloria’, er wordt dan zichtbaar weggedoken in de partituur. Het koor had meer dan anders met zieken te maken. Jammer, je studeert een flink deel van het jaar om acte de présence te kunnen geven op deze avond; dan wil je niet in je bedje liggen. Maar ook het bestuur heeft niet alles in de hand. Soms kun je dan ineens niet terugvallen op buurvrouw of buurman en sta je in je uppie.


Uitwisseling van eindjes en beginnetjes - foto Henk Feij ©

Voorzitter Burger heeft, met het impresariaat, dikwijls een bijzonder gelukkige hand van kiezen van solisten. Zonder iemand te kort te willen doen, vanavond was die glansrol weggelegd voor de sopraan en mezzo-sopraan (Laudamus te!), maar ook de bariton (Tod erzittre!) maakte indruk, terwijl de tenor het moest doen met anoniemere aria’s. Uit de kerk hoorde ik vooral enthousiasme over sopraan én mezzo én bariton, want op zo’n avond heeft iedereen ineens overal verstand van, dat is ook wel weer bijzonder.
Het RBO Sinfonia, met concertmeester Arjan Kik (van Schouwse afkomst) en trompettist Ad Murck (een ‘oude’ bekende van het koor) terug in de gelederen, begeleidde op prettige en zeer adequate wijze. In de pauze van de generale waren nog ’eindjes en beginnetjes’ tussen dirigent, organist en continuospelers uitgewisseld, mede daardoor straalde het orkest een grote zelfverzekerdheid en rust uit onder de evenwichtige directie van Pim Overduin.


Sinan Vural (bariton), Eline Harbers (mezzo), Lauren Armishaw (sopraan),
Gerben Houba (tenor), Pim Overduin (dirigent) - foto Henk Feij ©

Pim studeerde al op zeer prettige wijze het hele koor in en staat nu als enige de hele dag op zijn benen. Het blìjft, op z’n zachtst gezegd, een klus, zo’n concert met één orkestrepetitie in die week en één generale met alle deelnemers. Soms denk ik, hoe zou orkest en koor reageren op een onverwacht felle aangeving van Pim voor koor en orkest; ‘with a twinkle in his eye’ en even door de knieën zakkend?’ Ach, een mens denkt wel eens wat; maar toch, ik blijf er nieuwsgierig naar.
Met bloemen werd het kerstconcert 2009 ‘getoefd’ en gul applaus werd ons aller deel!

Mijn dank aan en compliment voor alle belangenloze werkers achter de schermen!

Vlissingen, 20 december 2009
Henk Feij